Program tv Zone Europa Wczoraj

(Diabolo menthe) komediodramat, Francja, 1977, 97 min., kolor. Reżyseria: Diane Kurys. Obsada: Eléonore Klarwein, Odile Michel, Anouk Ferjac, Michel Puterflam, Yves Rénier, Robert Rimbaud, Marie Véronique Maurin, Corinne Dacla, Coralie Clément, Valérie Stano, Jacqueline Boyer, Anne Guillard, Véronique Vernon, Dora Doll, Françoise Bertin. "Syrop miętowy" to intrygujący debiut Diane Kurys, utalentowanej francuskiej reżyserki i scenarzystki. To obraz na poły autobiograficzny, dedykowany starszej siostrze. Jesień 1963 roku w Paryżu. Z wakacji wracają siostry Weber, 13-letnia Anne i 15-letnia Frédérique. Zbliża się początek roku szkolnego. Starsza z sióstr niebawem po raz pierwszy się zakocha, przeżyje pierwszy pocałunek i poczuje gorzki smak utraty przyjaźni. Młodsza, Anne, bardziej introwertyczna, poznaje szkolne życie od podszewki, zaczyna rozmawiać z chłopcami, dojrzewa… Nastrojowy, pełen delikatności i wnikliwej obserwacji psychologii bohaterów obraz. Na świat patrzymy oczami Anne, młodszej siostry, wpatrzonej w starszą Frédérique. Dziewczynki, oprócz kłopotów związanych z wiekiem dojrzewania, muszą zmierzyć się z separacją rodziców. Mikroświat bohaterek urasta do rangi uniwersalnej, wszak traktuje o problemach młodości, które dotykają każdego z nas. Film ma formę luźnych, toczących się niespiesznie, często spowitych ciszą epizodów, skupiając się na aktorskim i inscenizacyjnym wygraniu detali. Wspaniałe role to zasługa nastoletnich Eléonore Klarwein i Odile Michel. Niepozorny, przesiąknięty autentyzmem i realizacyjnym skupieniem obraz. Nominacja do Cezara i prestiżowa nagroda Louisa Delluca., sezon:komediodramat, Francja, 1977, 97 min., kolor. Reżyseria: Diane Kurys. Obsada: Eléonore Klarwein, Odile Michel, Anouk Ferjac, Michel Puterflam, Yves Rénier, Robert Rimbaud, Marie Véronique Maurin, Corinne Dacla, Coralie Clément, Valérie Stano, Jacqueline Boyer, Anne Guillard, Véronique Vernon, Dora Doll, Françoise Bertin. "Syrop miętowy" to intrygujący debiut Diane Kurys, utalentowanej francuskiej reżyserki i scenarzystki. To obraz na poły autobiograficzny, dedykowany starszej siostrze. Jesień 1963 roku w Paryżu. Z wakacji wracają siostry Weber, 13-letnia Anne i 15-letnia Frédérique. Zbliża się początek roku szkolnego. Starsza z sióstr niebawem po raz pierwszy się zakocha, przeżyje pierwszy pocałunek i poczuje gorzki smak utraty przyjaźni. Młodsza, Anne, bardziej introwertyczna, poznaje szkolne życie od podszewki, zaczyna rozmawiać z chłopcami, dojrzewa… Nastrojowy, pełen delikatności i wnikliwej obserwacji psychologii bohaterów obraz. Na świat patrzymy oczami Anne, młodszej siostry, wpatrzonej w starszą Frédérique. Dziewczynki, oprócz kłopotów związanych z wiekiem dojrzewania, muszą zmierzyć się z separacją rodziców. Mikroświat bohaterek urasta do rangi uniwersalnej, wszak traktuje o problemach młodości, które dotykają każdego z nas. Film ma formę luźnych, toczących się niespiesznie, często spowitych ciszą epizodów, skupiając się na aktorskim i inscenizacyjnym wygraniu detali. Wspaniałe role to zasługa nastoletnich Eléonore Klarwein i Odile Michel. Niepozorny, przesiąknięty autentyzmem i realizacyjnym skupieniem obraz. Nominacja do Cezara i prestiżowa nagroda Louisa Delluca.

(MacArthur) dramat historyczny, USA, 1977, 125 min., kolor. Reżyseria: Joseph Sargent. Obsada: Gregory Peck, Ivan Bonar, Ward Costello, Nicolas Coster, Marj Dusay, Ed Flanders, Art Fleming, Russell Johnson, Sandy Kenyon, Robert Mandan, Allan Miller, Dan O'Herlihy, Dick O'Neill, Addison Powell, Tom Rosqui. Joseph Sargent to niezwykle doświadczony amerykański reżyser, producent i aktor. Twórca znany jest również z realizacji seriali telewizyjnych, m.in. Star Trek. Nieobca jest mu także tematyka II wojny światowej. MacArthur to nie jedyny film Sargenta podejmujący te wątki, jednak z pewnością jeden z najciekawszych w jego dorobku. Fabularyzowana biografia amerykańskiego, kontrowersyjnego generała wiele zawdzięcza również odtwórcy głównej roli, wielkiemu Gregory’emu Peckowi. II wojna światowa na Filipinach. Jest rok 1942 i Amerykanie pod wodzą generała MacArthura są zmuszeni do odwrotu. Ofensywa japońska okazała się za silna dla niewielkich jednostek stacjonujących na Filipinach. Generał MacArthur, wbrew własnym zasadom, zostawiając jeszcze broniące się jednostki, ewakuuje się do Australii na wyraźny rozkaz prezydenta USA. To decyzja, która będzie dla generała wyrzutem sumienia do końca życia. Chcąc „odpokutować” swoją ucieczkę, jeszcze silniej angażuje się w walkę z Japończykami. Zostaje dowódcą wszystkich sił alianckich na obszarze południowo-zachodniego Pacyfiku. MacArthur przeprowadza szereg udanych akcji wojskowych, aby po dwóch latach wrócić i odbić Filipiny z rąk Japończyków. Po zakończeniu wojny (zrzucenie bomb na Hiroszimę i Nagasaki) przyjmuje kapitulację Japonii i do 1951 roku będzie dowódcą wojsk okupacyjnych w Kraju Kwitnącej Wiśni. Generał MacArthur odegra niepoślednią rolę w odbudowywaniu i reformach Japonii. W 1950 będzie jeszcze dowodził siłami NATO w czasie wojny koreańskiej, lecz wskutek konfliktu z prezydentem Trumanem zostanie ostatecznie zdymisjonowany., sezon:dramat historyczny, USA, 1977, 125 min., kolor. Reżyseria: Joseph Sargent. Obsada: Gregory Peck, Ivan Bonar, Ward Costello, Nicolas Coster, Marj Dusay, Ed Flanders, Art Fleming, Russell Johnson, Sandy Kenyon, Robert Mandan, Allan Miller, Dan O'Herlihy, Dick O'Neill, Addison Powell, Tom Rosqui. Joseph Sargent to niezwykle doświadczony amerykański reżyser, producent i aktor. Twórca znany jest również z realizacji seriali telewizyjnych, m.in. Star Trek. Nieobca jest mu także tematyka II wojny światowej. MacArthur to nie jedyny film Sargenta podejmujący te wątki, jednak z pewnością jeden z najciekawszych w jego dorobku. Fabularyzowana biografia amerykańskiego, kontrowersyjnego generała wiele zawdzięcza również odtwórcy głównej roli, wielkiemu Gregory’emu Peckowi. II wojna światowa na Filipinach. Jest rok 1942 i Amerykanie pod wodzą generała MacArthura są zmuszeni do odwrotu. Ofensywa japońska okazała się za silna dla niewielkich jednostek stacjonujących na Filipinach. Generał MacArthur, wbrew własnym zasadom, zostawiając jeszcze broniące się jednostki, ewakuuje się do Australii na wyraźny rozkaz prezydenta USA. To decyzja, która będzie dla generała wyrzutem sumienia do końca życia. Chcąc „odpokutować” swoją ucieczkę, jeszcze silniej angażuje się w walkę z Japończykami. Zostaje dowódcą wszystkich sił alianckich na obszarze południowo-zachodniego Pacyfiku. MacArthur przeprowadza szereg udanych akcji wojskowych, aby po dwóch latach wrócić i odbić Filipiny z rąk Japończyków. Po zakończeniu wojny (zrzucenie bomb na Hiroszimę i Nagasaki) przyjmuje kapitulację Japonii i do 1951 roku będzie dowódcą wojsk okupacyjnych w Kraju Kwitnącej Wiśni. Generał MacArthur odegra niepoślednią rolę w odbudowywaniu i reformach Japonii. W 1950 będzie jeszcze dowodził siłami NATO w czasie wojny koreańskiej, lecz wskutek konfliktu z prezydentem Trumanem zostanie ostatecznie zdymisjonowany.

(588 rue Paradis) dramat, Francja, 1992, 120 min., kolor. Reżyseria: Henri Verneuil. Obsada: Richard Berry, Omar Sharif, Nathalie Roussel, Claudia Cardinale, Diane Bellego, Jacky Nercessian, Isabelle Sadoyan, Zabou Breitman, Jacques Villeret, Sylvie Joly, Cédric Doucet, Tom Ponsin, Stéphane Servais, Daničle Lebrun, Ginette Garcin. Dramat Henri Verneuila, niezwykle doświadczonego i popularnego francuskiego twórcy pochodzenia ormiańskiego, to jego pożegnanie z filmem. Ulica Paradis 588 jest kontynuacją Mayrig znaczy mama, wcześniejszego o rok obrazu powstałego na bazie wspomnień samego reżysera. Jak poprzednio, tak i tym razem autorem scenariusza był sam Verneuil, a w głównych rolach wystąpili Richard Berry, Claudia Cardinale i Omar Sharif. Lata 60. XX wieku.40 lat minęło od młodości Azada, Ormianina, który wraz z rodziną wyemigrował do Francji. Obecnie Azad to Pierre Zakar, dorosły mężczyzna, który ze względu na wygodę zmienił nazwisko. Pierre to człowiek sukcesu, wzięty dramatopisarz o ustalonej, międzynarodowej renomie. Jest szczęśliwie żonaty, mieszka w Paryżu, lecz jednocześnie stara się nie przyznawać do swoich korzeni, bo mogłoby to niekorzystnie wpłynąć na jego karierę. Rodzice Pierre’a żyją skromnie na francuskiej prowincji, w okolicach Marsylii. Pewnego dnia decydują się przyjechać do stolicy na premierę najnowszej sztuki syna. Pierre postanawia umieścić rodziców w luksusowym hotelu, sądząc, iż należą im się tego typu wygody. Dla nich to jednak szok. Nie mogą zrozumieć dlaczego syn nie chce przyjąć ich we własnym domu. Konflikt narasta i doprowadza do ostrej wymiany zdań. Jej skutki okażą się dramatyczne. Osobisty, słodko-gorzki w tonacji obraz. Verneuil opowiada o swoim życiu i rodzinie w sposób przejmujący. Skupia się na ukazaniu relacji międzyludzkich, tworząc bohaterów wielowymiarowych, wiarygodnych psychologicznie. Elementy autobiograficzne mieszają się z filmową fikcją nie tracąc siły wyrazu. Reżyser tworzy koherentną historię, rodzaj przypowiastki o roli miłości, rodziny i pamięci korzeni, miejsca, z którego pochodzimy. Film Verneuila to przykład znakomitej filmowej robocizny, znaku firmowego autora I…jak Ikar. Płynna narracja, ciekawy montaż, a także zdjęcia doświadczonego Edmonda Richarda powodują, że Ulicę Paradis 588 wciąż świetnie się ogląda. Niewątpliwym atutem jest aktorstwo, również to drugoplanowe., sezon:dramat, Francja, 1992, 120 min., kolor. Reżyseria: Henri Verneuil. Obsada: Richard Berry, Omar Sharif, Nathalie Roussel, Claudia Cardinale, Diane Bellego, Jacky Nercessian, Isabelle Sadoyan, Zabou Breitman, Jacques Villeret, Sylvie Joly, Cédric Doucet, Tom Ponsin, Stéphane Servais, Daničle Lebrun, Ginette Garcin. Dramat Henri Verneuila, niezwykle doświadczonego i popularnego francuskiego twórcy pochodzenia ormiańskiego, to jego pożegnanie z filmem. Ulica Paradis 588 jest kontynuacją Mayrig znaczy mama, wcześniejszego o rok obrazu powstałego na bazie wspomnień samego reżysera. Jak poprzednio, tak i tym razem autorem scenariusza był sam Verneuil, a w głównych rolach wystąpili Richard Berry, Claudia Cardinale i Omar Sharif. Lata 60. XX wieku.40 lat minęło od młodości Azada, Ormianina, który wraz z rodziną wyemigrował do Francji. Obecnie Azad to Pierre Zakar, dorosły mężczyzna, który ze względu na wygodę zmienił nazwisko. Pierre to człowiek sukcesu, wzięty dramatopisarz o ustalonej, międzynarodowej renomie. Jest szczęśliwie żonaty, mieszka w Paryżu, lecz jednocześnie stara się nie przyznawać do swoich korzeni, bo mogłoby to niekorzystnie wpłynąć na jego karierę. Rodzice Pierre’a żyją skromnie na francuskiej prowincji, w okolicach Marsylii. Pewnego dnia decydują się przyjechać do stolicy na premierę najnowszej sztuki syna. Pierre postanawia umieścić rodziców w luksusowym hotelu, sądząc, iż należą im się tego typu wygody. Dla nich to jednak szok. Nie mogą zrozumieć dlaczego syn nie chce przyjąć ich we własnym domu. Konflikt narasta i doprowadza do ostrej wymiany zdań. Jej skutki okażą się dramatyczne. Osobisty, słodko-gorzki w tonacji obraz. Verneuil opowiada o swoim życiu i rodzinie w sposób przejmujący. Skupia się na ukazaniu relacji międzyludzkich, tworząc bohaterów wielowymiarowych, wiarygodnych psychologicznie. Elementy autobiograficzne mieszają się z filmową fikcją nie tracąc siły wyrazu. Reżyser tworzy koherentną historię, rodzaj przypowiastki o roli miłości, rodziny i pamięci korzeni, miejsca, z którego pochodzimy. Film Verneuila to przykład znakomitej filmowej robocizny, znaku firmowego autora I…jak Ikar. Płynna narracja, ciekawy montaż, a także zdjęcia doświadczonego Edmonda Richarda powodują, że Ulicę Paradis 588 wciąż świetnie się ogląda. Niewątpliwym atutem jest aktorstwo, również to drugoplanowe.

(Uomo della carita, L' 1/2) dramat biograficzny, Włochy, 2006, 88 min., kolor. Reżyseria: Alessandro Di Robilant. Obsada: Giulio Scarpati, Carlo Giuseppe Gabardini, Simone Gandolfo, Chiara Gensini, Ugo Conti, Claudia Coli, Flavio Pistilli, Moira Grassi, Marcello Arnone, Renato Carpentieri, Mariano Rigillo. Jesteśmy we Włoszech w 1994 roku. To tutaj żyje ksiądz, Don Luigi Di Liegro. Niestety jego egzystencja nie wygląda różowo. Duchowny jest emigrantem mieszkającym w budynku dla najuboższych. Emigranci są traktowani fatalnie, warunki pobytu w niczym nie przypominają obowiązujących standardów. Jedynym pocieszeniem dla Don Luigiego jest kompania jego wieloletniego przyjaciela Don Eugenia. Pewnego dnia miejscowa policja postanawia „oczyścić” budynek z emigrantów. Cofamy się do lat 50. i spotykamy Don Luigiego w Belgii. Co doprowadziło do obecnych jego problemów? Dwuczęściowy dramat opowiadający o znanym księdzu Don Luigim Di Liegro, który całe swoje życie poświęcił na niesienie pomocy najbardziej potrzebującym i pokrzywdzonym przez los. Był także pierwszym dyrektorem Caritas w Rzymie., sezon:dramat biograficzny, Włochy, 2006, 88 min., kolor. Reżyseria: Alessandro Di Robilant. Obsada: Giulio Scarpati, Carlo Giuseppe Gabardini, Simone Gandolfo, Chiara Gensini, Ugo Conti, Claudia Coli, Flavio Pistilli, Moira Grassi, Marcello Arnone, Renato Carpentieri, Mariano Rigillo. Jesteśmy we Włoszech w 1994 roku. To tutaj żyje ksiądz, Don Luigi Di Liegro. Niestety jego egzystencja nie wygląda różowo. Duchowny jest emigrantem mieszkającym w budynku dla najuboższych. Emigranci są traktowani fatalnie, warunki pobytu w niczym nie przypominają obowiązujących standardów. Jedynym pocieszeniem dla Don Luigiego jest kompania jego wieloletniego przyjaciela Don Eugenia. Pewnego dnia miejscowa policja postanawia „oczyścić” budynek z emigrantów. Cofamy się do lat 50. i spotykamy Don Luigiego w Belgii. Co doprowadziło do obecnych jego problemów? Dwuczęściowy dramat opowiadający o znanym księdzu Don Luigim Di Liegro, który całe swoje życie poświęcił na niesienie pomocy najbardziej potrzebującym i pokrzywdzonym przez los. Był także pierwszym dyrektorem Caritas w Rzymie.

(Uomo della carita, L' 2/2) dramat biograficzny, Włochy, 2006, 93 min., kolor. Reżyseria: Alessandro Di Robilant. Obsada: Giulio Scarpati, Carlo Giuseppe Gabardini, Simone Gandolfo, Chiara Gensini, Ugo Conti, Claudia Coli, Flavio Pistilli, Moira Grassi, Marcello Arnone, Renato Carpentieri, Mariano Rigillo. Jesteśmy we Włoszech w 1994 roku. To tutaj żyje ksiądz, Don Luigi Di Liegro. Niestety jego egzystencja nie wygląda różowo. Duchowny jest emigrantem mieszkającym w budynku dla najuboższych. Emigranci są traktowani fatalnie, warunki pobytu w niczym nie przypominają obowiązujących standardów. Jedynym pocieszeniem dla Don Luigiego jest kompania jego wieloletniego przyjaciela Don Eugenia. Pewnego dnia miejscowa policja postanawia „oczyścić” budynek z emigrantów. Cofamy się do lat 50. i spotykamy Don Luigiego w Belgii. Co doprowadziło do obecnych jego problemów? Dwuczęściowy dramat opowiadający o znanym księdzu Don Luigim Di Liegro, który całe swoje życie poświęcił na niesienie pomocy najbardziej potrzebującym i pokrzywdzonym przez los. Był także pierwszym dyrektorem Caritas w Rzymie., sezon:dramat biograficzny, Włochy, 2006, 93 min., kolor. Reżyseria: Alessandro Di Robilant. Obsada: Giulio Scarpati, Carlo Giuseppe Gabardini, Simone Gandolfo, Chiara Gensini, Ugo Conti, Claudia Coli, Flavio Pistilli, Moira Grassi, Marcello Arnone, Renato Carpentieri, Mariano Rigillo. Jesteśmy we Włoszech w 1994 roku. To tutaj żyje ksiądz, Don Luigi Di Liegro. Niestety jego egzystencja nie wygląda różowo. Duchowny jest emigrantem mieszkającym w budynku dla najuboższych. Emigranci są traktowani fatalnie, warunki pobytu w niczym nie przypominają obowiązujących standardów. Jedynym pocieszeniem dla Don Luigiego jest kompania jego wieloletniego przyjaciela Don Eugenia. Pewnego dnia miejscowa policja postanawia „oczyścić” budynek z emigrantów. Cofamy się do lat 50. i spotykamy Don Luigiego w Belgii. Co doprowadziło do obecnych jego problemów? Dwuczęściowy dramat opowiadający o znanym księdzu Don Luigim Di Liegro, który całe swoje życie poświęcił na niesienie pomocy najbardziej potrzebującym i pokrzywdzonym przez los. Był także pierwszym dyrektorem Caritas w Rzymie.

(Diabolo menthe) komediodramat, Francja, 1977, 97 min., kolor. Reżyseria: Diane Kurys. Obsada: Eléonore Klarwein, Odile Michel, Anouk Ferjac, Michel Puterflam, Yves Rénier, Robert Rimbaud, Marie Véronique Maurin, Corinne Dacla, Coralie Clément, Valérie Stano, Jacqueline Boyer, Anne Guillard, Véronique Vernon, Dora Doll, Françoise Bertin. "Syrop miętowy" to intrygujący debiut Diane Kurys, utalentowanej francuskiej reżyserki i scenarzystki. To obraz na poły autobiograficzny, dedykowany starszej siostrze. Jesień 1963 roku w Paryżu. Z wakacji wracają siostry Weber, 13-letnia Anne i 15-letnia Frédérique. Zbliża się początek roku szkolnego. Starsza z sióstr niebawem po raz pierwszy się zakocha, przeżyje pierwszy pocałunek i poczuje gorzki smak utraty przyjaźni. Młodsza, Anne, bardziej introwertyczna, poznaje szkolne życie od podszewki, zaczyna rozmawiać z chłopcami, dojrzewa… Nastrojowy, pełen delikatności i wnikliwej obserwacji psychologii bohaterów obraz. Na świat patrzymy oczami Anne, młodszej siostry, wpatrzonej w starszą Frédérique. Dziewczynki, oprócz kłopotów związanych z wiekiem dojrzewania, muszą zmierzyć się z separacją rodziców. Mikroświat bohaterek urasta do rangi uniwersalnej, wszak traktuje o problemach młodości, które dotykają każdego z nas. Film ma formę luźnych, toczących się niespiesznie, często spowitych ciszą epizodów, skupiając się na aktorskim i inscenizacyjnym wygraniu detali. Wspaniałe role to zasługa nastoletnich Eléonore Klarwein i Odile Michel. Niepozorny, przesiąknięty autentyzmem i realizacyjnym skupieniem obraz. Nominacja do Cezara i prestiżowa nagroda Louisa Delluca., sezon:komediodramat, Francja, 1977, 97 min., kolor. Reżyseria: Diane Kurys. Obsada: Eléonore Klarwein, Odile Michel, Anouk Ferjac, Michel Puterflam, Yves Rénier, Robert Rimbaud, Marie Véronique Maurin, Corinne Dacla, Coralie Clément, Valérie Stano, Jacqueline Boyer, Anne Guillard, Véronique Vernon, Dora Doll, Françoise Bertin. "Syrop miętowy" to intrygujący debiut Diane Kurys, utalentowanej francuskiej reżyserki i scenarzystki. To obraz na poły autobiograficzny, dedykowany starszej siostrze. Jesień 1963 roku w Paryżu. Z wakacji wracają siostry Weber, 13-letnia Anne i 15-letnia Frédérique. Zbliża się początek roku szkolnego. Starsza z sióstr niebawem po raz pierwszy się zakocha, przeżyje pierwszy pocałunek i poczuje gorzki smak utraty przyjaźni. Młodsza, Anne, bardziej introwertyczna, poznaje szkolne życie od podszewki, zaczyna rozmawiać z chłopcami, dojrzewa… Nastrojowy, pełen delikatności i wnikliwej obserwacji psychologii bohaterów obraz. Na świat patrzymy oczami Anne, młodszej siostry, wpatrzonej w starszą Frédérique. Dziewczynki, oprócz kłopotów związanych z wiekiem dojrzewania, muszą zmierzyć się z separacją rodziców. Mikroświat bohaterek urasta do rangi uniwersalnej, wszak traktuje o problemach młodości, które dotykają każdego z nas. Film ma formę luźnych, toczących się niespiesznie, często spowitych ciszą epizodów, skupiając się na aktorskim i inscenizacyjnym wygraniu detali. Wspaniałe role to zasługa nastoletnich Eléonore Klarwein i Odile Michel. Niepozorny, przesiąknięty autentyzmem i realizacyjnym skupieniem obraz. Nominacja do Cezara i prestiżowa nagroda Louisa Delluca.

Bezprawie

Akcja, Sensacyjny, Przygodowy
produkcja: USA
Charley Waite (Kevin Costner), Boss Spearman (Robert Duvall), "Button" (Diego Luna) i Mose Harrison (Abraham Benrubi) starają się uciec przed przesz (...)

Sublokatorka

Thriller
produkcja: USA
Młoda przedstawicielka stylu yuppies chcąc wypełnić pustkę w swoim życiu po rozstaniu z narzeczonym, daje anons do prasy, aby przyjąć pod swó (...)

(Death Proof) film akcji, USA, 2007, 109 min., kolor. Reżyseria: Quentin Tarantino. Obsada: Kurt Russell, Zoe Bell, Rosario Dawson, Vanessa Ferlito, Sydney Tamiia Poitier, Tracie Thoms, Rose McGowan, Jordan Ladd, Mary Elizabeth Winstead, Quentin Tarantino, Marcy Harriell, Eli Roth, Omar Doom, Michael Bacall, Monica Staggs. Quentin Tarantino – jeden z najbardziej intrygujących współczesnych amerykańskich reżyserów – ma już właściwie status klasyka. Zdobywca wielu prestiżowych nagród filmowych, obiekt kultu ogromnej rzeszy widzów, właściwie każdym swoim filmem polemizuje z podziałem na kino wysokie i rozrywkowe. Homogenizacja kina w wydaniu Tarantino urzeka świeżością, autorskim podejściem do filmu i jego tradycji, chęcią przekraczania granic i ciągłą grą z przyzwyczajeniami odbiorców. Fabuła Grindhouse cz. 1: Death Proof to dwie, jakby lustrzane historie. Trójka atrakcyjnych dziewcząt, didżejka Jungle Julia orazjej przyjaciółki Shanna i Arlene postanawiają spędzić kilka szalonych dni w Teksasie. Jeżdżą od miasteczka do miasteczka, zatrzymując się w końcu w przydrożnej knajpie. Tutaj wpadają w oko tajemniczemu mężczyźnie. To Stuntman Mike, dawny kaskader, który przemierza swoim dziwacznym samochodem drogi Teksasu. Mike jest tak naprawdę zwyrodnialcem mordującym młode kobiety, doprowadzając do śmiertelnych wypadków. Jego auto jest dostosowane do zderzeń, więc on sam wychodzi z prowokowanych kraks bez większego szwanku. Tym razem pecha mają Jungle Julia i jej kompanki. Mike uderza w ich samochód z ogromną siłą powodując śmierć dziewczyn. Pewnego dnia w okolicy pojawia się trójka przyjaciółek–kaskaderek, które chcą miło spędzić kilka wakacyjnych dni. Będą kolejnym obiektem zainteresowania diabolicznego Stuntman Mike’a. Grindhouse był wyświetlany w USA jako jeden obraz złożony z filmów Tarantino, Roberta Rodrigueza oraz kilku „trailerów”. Europejski dystrybutor postanowił podzielić wersję amerykańską na dwa filmy. Mamy zatem osobno Tarantino i Rodrigueza (Grindhouse: Planet Terror). Death Proofotwarcie nawiązuje do tradycji amerykańskiego kina klasy B, niezwykle popularnych w latach 60. i 70. kin samochodowych (grindhouses) i „tanich” filmów, najczęściej rozrywkowych, zarazem kiczowatych, jak i często odważnych obyczajowo. Tarantino świadomie odwołuje się do spuścizny kina tandetnego, sprzyjającego „prostym” gustom, ale nie tylko. Widać wpływy tak ikonicznych obrazów jak Pojedynek na szosie czy Znikający punkt . Jednocześnie historia dziewcząt i szalonego Stuntman Mike’a to uniwersalne przesłanie, rodzaj czystego, filmowego katharsis. Widz identyfikuje się z prześladowanymi, odczuwając podskórną satysfakcję brutalnym przecież finałem. Taśma filmowa stylizowana jest na produkcje „grindhousowe”: często się rwie, traci kolor czy dźwięk, jest miejscami wyraźnie porysowana. Kolejny, niezwykły przykład jak Tarantino potrafi łączyć gatunki, tworząc jedyny w swoim rodzaju stylistyczny miks. Rozrywkowa konwencja, prosta fabuła, autorska forma i przekaz wymykający się łatwemu zaszufladkowaniu. Dodatkowo dotykający tego, co w człowieku i w widzu filmowym prymarne. Wielkie kino., sezon:film akcji, USA, 2007, 109 min., kolor. Reżyseria: Quentin Tarantino. Obsada: Kurt Russell, Zoe Bell, Rosario Dawson, Vanessa Ferlito, Sydney Tamiia Poitier, Tracie Thoms, Rose McGowan, Jordan Ladd, Mary Elizabeth Winstead, Quentin Tarantino, Marcy Harriell, Eli Roth, Omar Doom, Michael Bacall, Monica Staggs. Quentin Tarantino – jeden z najbardziej intrygujących współczesnych amerykańskich reżyserów – ma już właściwie status klasyka. Zdobywca wielu prestiżowych nagród filmowych, obiekt kultu ogromnej rzeszy widzów, właściwie każdym swoim filmem polemizuje z podziałem na kino wysokie i rozrywkowe. Homogenizacja kina w wydaniu Tarantino urzeka świeżością, autorskim podejściem do filmu i jego tradycji, chęcią przekraczania granic i ciągłą grą z przyzwyczajeniami odbiorców. Fabuła Grindhouse cz. 1: Death Proof to dwie, jakby lustrzane historie. Trójka atrakcyjnych dziewcząt, didżejka Jungle Julia orazjej przyjaciółki Shanna i Arlene postanawiają spędzić kilka szalonych dni w Teksasie. Jeżdżą od miasteczka do miasteczka, zatrzymując się w końcu w przydrożnej knajpie. Tutaj wpadają w oko tajemniczemu mężczyźnie. To Stuntman Mike, dawny kaskader, który przemierza swoim dziwacznym samochodem drogi Teksasu. Mike jest tak naprawdę zwyrodnialcem mordującym młode kobiety, doprowadzając do śmiertelnych wypadków. Jego auto jest dostosowane do zderzeń, więc on sam wychodzi z prowokowanych kraks bez większego szwanku. Tym razem pecha mają Jungle Julia i jej kompanki. Mike uderza w ich samochód z ogromną siłą powodując śmierć dziewczyn. Pewnego dnia w okolicy pojawia się trójka przyjaciółek–kaskaderek, które chcą miło spędzić kilka wakacyjnych dni. Będą kolejnym obiektem zainteresowania diabolicznego Stuntman Mike’a. Grindhouse był wyświetlany w USA jako jeden obraz złożony z filmów Tarantino, Roberta Rodrigueza oraz kilku „trailerów”. Europejski dystrybutor postanowił podzielić wersję amerykańską na dwa filmy. Mamy zatem osobno Tarantino i Rodrigueza (Grindhouse: Planet Terror). Death Proofotwarcie nawiązuje do tradycji amerykańskiego kina klasy B, niezwykle popularnych w latach 60. i 70. kin samochodowych (grindhouses) i „tanich” filmów, najczęściej rozrywkowych, zarazem kiczowatych, jak i często odważnych obyczajowo. Tarantino świadomie odwołuje się do spuścizny kina tandetnego, sprzyjającego „prostym” gustom, ale nie tylko. Widać wpływy tak ikonicznych obrazów jak Pojedynek na szosie czy Znikający punkt . Jednocześnie historia dziewcząt i szalonego Stuntman Mike’a to uniwersalne przesłanie, rodzaj czystego, filmowego katharsis. Widz identyfikuje się z prześladowanymi, odczuwając podskórną satysfakcję brutalnym przecież finałem. Taśma filmowa stylizowana jest na produkcje „grindhousowe”: często się rwie, traci kolor czy dźwięk, jest miejscami wyraźnie porysowana. Kolejny, niezwykły przykład jak Tarantino potrafi łączyć gatunki, tworząc jedyny w swoim rodzaju stylistyczny miks. Rozrywkowa konwencja, prosta fabuła, autorska forma i przekaz wymykający się łatwemu zaszufladkowaniu. Dodatkowo dotykający tego, co w człowieku i w widzu filmowym prymarne. Wielkie kino.

Michael Collins

Biograficzny, Dramat, Wojenny
produkcja: Irlandia, USA, Wielka Brytania