Program tv Zone Europa Pojutrze

(Queen 1/3) dramat, USA, 1993, 89 min., kolor. Reżyseria: John Erman. Obsada: Halle Berry, Ann-Margret, Patricia Clarkson, Frances Conroy, Tim Daly, Christopher Allport, Danny Glover, Bob Banks, Suzi Bass, Dan Biggers, Lane Bradbury, Leo Burmester, Jerry Campbell, Ossie Davis, David Dwyer, Michael Edwards, Jasmine Guy. Czasy niewolnictwa w USA. W Południowej Karolinie prowadzi plantację rodzina Jacksonów. Nie mają oni bardzo typowego w tych czasach podejścia do sprawy murzyńskiej.Traktują niewolników po ludzku, nie widzą w nich kogoś z natury gorszego. Szczególnie nowoczesne poglądy przejawia syn państwa Jackson, James jr. Chłopak zerwał już niejedną znajomość z ludźmi, którzy uważają niewolników za nic i obchodzą się z nimi okrutnie. Kiedy umiera głowa rodziny, James senior, wszystko zostaje na barkach młodego Jacksona. Niebawem między nim a Easter, jedną z niewolnic, wybucha gwałtowne uczucie. Kobieta zachodzi w ciążę i na świat przychodzi dziewczynka, którą rodzice nazywają Queen. Będzie miała tyleż ciekawe, co często dramatyczne życie. Kto z nas nie zna serialu Star Trek, M*A*S*H czy Korzenie? W każdym z nich partycypował John Erman – amerykański reżyser i producent kojarzony z pracy dla telewizji, ale też i dla dużego ekranu. Nie przypadkiem Erman wrócił do prozy Alexa Haley’a, którego „Korzenie” były podstawą chyba największego serialowego sukcesu autora Queen. Powieść Hatleya, czarnoskórego pisarza opowiadającego o losie i znaczeniu Murzynów w historii USA, okazała się znów świetnym materiałem wyjściowym. Erman, twórca doświadczony, starannie oddał klimat, realia czasów niewolnictwa oraz pierwszego przełamywania barier rasowych i obyczajowych. Uderza rozmach realizacyjny, dbałość o scenografię i kostiumy. Queen to nie tylko żywa fabuła, poruszający melodramat, wyraziści bohaterowie. To także wiele sugestywnie zrealizowanych scen, błyskotliwe dialogi i dobrze wygrane wątki historyczne w tle. Klasą popisali się aktorzy, szczególnie Halle Berry, Patricia Clarkson i Danny Glover. Image Award dla Halle Berry i Danny’ego Glovera., sezon:dramat, USA, 1993, 89 min., kolor. Reżyseria: John Erman. Obsada: Halle Berry, Ann-Margret, Patricia Clarkson, Frances Conroy, Tim Daly, Christopher Allport, Danny Glover, Bob Banks, Suzi Bass, Dan Biggers, Lane Bradbury, Leo Burmester, Jerry Campbell, Ossie Davis, David Dwyer, Michael Edwards, Jasmine Guy. Czasy niewolnictwa w USA. W Południowej Karolinie prowadzi plantację rodzina Jacksonów. Nie mają oni bardzo typowego w tych czasach podejścia do sprawy murzyńskiej.Traktują niewolników po ludzku, nie widzą w nich kogoś z natury gorszego. Szczególnie nowoczesne poglądy przejawia syn państwa Jackson, James jr. Chłopak zerwał już niejedną znajomość z ludźmi, którzy uważają niewolników za nic i obchodzą się z nimi okrutnie. Kiedy umiera głowa rodziny, James senior, wszystko zostaje na barkach młodego Jacksona. Niebawem między nim a Easter, jedną z niewolnic, wybucha gwałtowne uczucie. Kobieta zachodzi w ciążę i na świat przychodzi dziewczynka, którą rodzice nazywają Queen. Będzie miała tyleż ciekawe, co często dramatyczne życie. Kto z nas nie zna serialu Star Trek, M*A*S*H czy Korzenie? W każdym z nich partycypował John Erman – amerykański reżyser i producent kojarzony z pracy dla telewizji, ale też i dla dużego ekranu. Nie przypadkiem Erman wrócił do prozy Alexa Haley’a, którego „Korzenie” były podstawą chyba największego serialowego sukcesu autora Queen. Powieść Hatleya, czarnoskórego pisarza opowiadającego o losie i znaczeniu Murzynów w historii USA, okazała się znów świetnym materiałem wyjściowym. Erman, twórca doświadczony, starannie oddał klimat, realia czasów niewolnictwa oraz pierwszego przełamywania barier rasowych i obyczajowych. Uderza rozmach realizacyjny, dbałość o scenografię i kostiumy. Queen to nie tylko żywa fabuła, poruszający melodramat, wyraziści bohaterowie. To także wiele sugestywnie zrealizowanych scen, błyskotliwe dialogi i dobrze wygrane wątki historyczne w tle. Klasą popisali się aktorzy, szczególnie Halle Berry, Patricia Clarkson i Danny Glover. Image Award dla Halle Berry i Danny’ego Glovera.

(Queen 2/3) dramat, USA, 1993, 86 min., kolor. Reżyseria: John Erman. Obsada: Halle Berry, Ann-Margret, Patricia Clarkson, Frances Conroy, Tim Daly, Christopher Allport, Danny Glover, Bob Banks, Suzi Bass, Dan Biggers, Lane Bradbury, Leo Burmester, Jerry Campbell, Ossie Davis, David Dwyer, Michael Edwards, Jasmine Guy. Czasy niewolnictwa w USA. W Południowej Karolinie prowadzi plantację rodzina Jacksonów. Nie mają oni bardzo typowego w tych czasach podejścia do sprawy murzyńskiej.Traktują niewolników po ludzku, nie widzą w nich kogoś z natury gorszego. Szczególnie nowoczesne poglądy przejawia syn państwa Jackson, James jr. Chłopak zerwał już niejedną znajomość z ludźmi, którzy uważają niewolników za nic i obchodzą się z nimi okrutnie. Kiedy umiera głowa rodziny, James senior, wszystko zostaje na barkach młodego Jacksona. Niebawem między nim a Easter, jedną z niewolnic, wybucha gwałtowne uczucie. Kobieta zachodzi w ciążę i na świat przychodzi dziewczynka, którą rodzice nazywają Queen. Będzie miała tyleż ciekawe, co często dramatyczne życie. Kto z nas nie zna serialu Star Trek, M*A*S*H czy Korzenie? W każdym z nich partycypował John Erman – amerykański reżyser i producent kojarzony z pracy dla telewizji, ale też i dla dużego ekranu. Nie przypadkiem Erman wrócił do prozy Alexa Haley’a, którego „Korzenie” były podstawą chyba największego serialowego sukcesu autora Queen. Powieść Hatleya, czarnoskórego pisarza opowiadającego o losie i znaczeniu Murzynów w historii USA, okazała się znów świetnym materiałem wyjściowym. Erman, twórca doświadczony, starannie oddał klimat, realia czasów niewolnictwa oraz pierwszego przełamywania barier rasowych i obyczajowych. Uderza rozmach realizacyjny, dbałość o scenografię i kostiumy. Queen to nie tylko żywa fabuła, poruszający melodramat, wyraziści bohaterowie. To także wiele sugestywnie zrealizowanych scen, błyskotliwe dialogi i dobrze wygrane wątki historyczne w tle. Klasą popisali się aktorzy, szczególnie Halle Berry, Patricia Clarkson i Danny Glover. Image Award dla Halle Berry i Danny’ego Glovera., sezon:dramat, USA, 1993, 86 min., kolor. Reżyseria: John Erman. Obsada: Halle Berry, Ann-Margret, Patricia Clarkson, Frances Conroy, Tim Daly, Christopher Allport, Danny Glover, Bob Banks, Suzi Bass, Dan Biggers, Lane Bradbury, Leo Burmester, Jerry Campbell, Ossie Davis, David Dwyer, Michael Edwards, Jasmine Guy. Czasy niewolnictwa w USA. W Południowej Karolinie prowadzi plantację rodzina Jacksonów. Nie mają oni bardzo typowego w tych czasach podejścia do sprawy murzyńskiej.Traktują niewolników po ludzku, nie widzą w nich kogoś z natury gorszego. Szczególnie nowoczesne poglądy przejawia syn państwa Jackson, James jr. Chłopak zerwał już niejedną znajomość z ludźmi, którzy uważają niewolników za nic i obchodzą się z nimi okrutnie. Kiedy umiera głowa rodziny, James senior, wszystko zostaje na barkach młodego Jacksona. Niebawem między nim a Easter, jedną z niewolnic, wybucha gwałtowne uczucie. Kobieta zachodzi w ciążę i na świat przychodzi dziewczynka, którą rodzice nazywają Queen. Będzie miała tyleż ciekawe, co często dramatyczne życie. Kto z nas nie zna serialu Star Trek, M*A*S*H czy Korzenie? W każdym z nich partycypował John Erman – amerykański reżyser i producent kojarzony z pracy dla telewizji, ale też i dla dużego ekranu. Nie przypadkiem Erman wrócił do prozy Alexa Haley’a, którego „Korzenie” były podstawą chyba największego serialowego sukcesu autora Queen. Powieść Hatleya, czarnoskórego pisarza opowiadającego o losie i znaczeniu Murzynów w historii USA, okazała się znów świetnym materiałem wyjściowym. Erman, twórca doświadczony, starannie oddał klimat, realia czasów niewolnictwa oraz pierwszego przełamywania barier rasowych i obyczajowych. Uderza rozmach realizacyjny, dbałość o scenografię i kostiumy. Queen to nie tylko żywa fabuła, poruszający melodramat, wyraziści bohaterowie. To także wiele sugestywnie zrealizowanych scen, błyskotliwe dialogi i dobrze wygrane wątki historyczne w tle. Klasą popisali się aktorzy, szczególnie Halle Berry, Patricia Clarkson i Danny Glover. Image Award dla Halle Berry i Danny’ego Glovera.

(Queen 3/3) dramat, USA, 1993, 91 min., kolor. Reżyseria: John Erman. Obsada: Halle Berry, Ann-Margret, Patricia Clarkson, Frances Conroy, Tim Daly, Christopher Allport, Danny Glover, Bob Banks, Suzi Bass, Dan Biggers, Lane Bradbury, Leo Burmester, Jerry Campbell, Ossie Davis, David Dwyer, Michael Edwards, Jasmine Guy. Czasy niewolnictwa w USA. W Południowej Karolinie prowadzi plantację rodzina Jacksonów. Nie mają oni bardzo typowego w tych czasach podejścia do sprawy murzyńskiej.Traktują niewolników po ludzku, nie widzą w nich kogoś z natury gorszego. Szczególnie nowoczesne poglądy przejawia syn państwa Jackson, James jr. Chłopak zerwał już niejedną znajomość z ludźmi, którzy uważają niewolników za nic i obchodzą się z nimi okrutnie. Kiedy umiera głowa rodziny, James senior, wszystko zostaje na barkach młodego Jacksona. Niebawem między nim a Easter, jedną z niewolnic, wybucha gwałtowne uczucie. Kobieta zachodzi w ciążę i na świat przychodzi dziewczynka, którą rodzice nazywają Queen. Będzie miała tyleż ciekawe, co często dramatyczne życie. Kto z nas nie zna serialu Star Trek, M*A*S*H czy Korzenie? W każdym z nich partycypował John Erman – amerykański reżyser i producent kojarzony z pracy dla telewizji, ale też i dla dużego ekranu. Nie przypadkiem Erman wrócił do prozy Alexa Haley’a, którego „Korzenie” były podstawą chyba największego serialowego sukcesu autora Queen. Powieść Hatleya, czarnoskórego pisarza opowiadającego o losie i znaczeniu Murzynów w historii USA, okazała się znów świetnym materiałem wyjściowym. Erman, twórca doświadczony, starannie oddał klimat, realia czasów niewolnictwa oraz pierwszego przełamywania barier rasowych i obyczajowych. Uderza rozmach realizacyjny, dbałość o scenografię i kostiumy. Queen to nie tylko żywa fabuła, poruszający melodramat, wyraziści bohaterowie. To także wiele sugestywnie zrealizowanych scen, błyskotliwe dialogi i dobrze wygrane wątki historyczne w tle. Klasą popisali się aktorzy, szczególnie Halle Berry, Patricia Clarkson i Danny Glover. Image Award dla Halle Berry i Danny’ego Glovera., sezon:dramat, USA, 1993, 91 min., kolor. Reżyseria: John Erman. Obsada: Halle Berry, Ann-Margret, Patricia Clarkson, Frances Conroy, Tim Daly, Christopher Allport, Danny Glover, Bob Banks, Suzi Bass, Dan Biggers, Lane Bradbury, Leo Burmester, Jerry Campbell, Ossie Davis, David Dwyer, Michael Edwards, Jasmine Guy. Czasy niewolnictwa w USA. W Południowej Karolinie prowadzi plantację rodzina Jacksonów. Nie mają oni bardzo typowego w tych czasach podejścia do sprawy murzyńskiej.Traktują niewolników po ludzku, nie widzą w nich kogoś z natury gorszego. Szczególnie nowoczesne poglądy przejawia syn państwa Jackson, James jr. Chłopak zerwał już niejedną znajomość z ludźmi, którzy uważają niewolników za nic i obchodzą się z nimi okrutnie. Kiedy umiera głowa rodziny, James senior, wszystko zostaje na barkach młodego Jacksona. Niebawem między nim a Easter, jedną z niewolnic, wybucha gwałtowne uczucie. Kobieta zachodzi w ciążę i na świat przychodzi dziewczynka, którą rodzice nazywają Queen. Będzie miała tyleż ciekawe, co często dramatyczne życie. Kto z nas nie zna serialu Star Trek, M*A*S*H czy Korzenie? W każdym z nich partycypował John Erman – amerykański reżyser i producent kojarzony z pracy dla telewizji, ale też i dla dużego ekranu. Nie przypadkiem Erman wrócił do prozy Alexa Haley’a, którego „Korzenie” były podstawą chyba największego serialowego sukcesu autora Queen. Powieść Hatleya, czarnoskórego pisarza opowiadającego o losie i znaczeniu Murzynów w historii USA, okazała się znów świetnym materiałem wyjściowym. Erman, twórca doświadczony, starannie oddał klimat, realia czasów niewolnictwa oraz pierwszego przełamywania barier rasowych i obyczajowych. Uderza rozmach realizacyjny, dbałość o scenografię i kostiumy. Queen to nie tylko żywa fabuła, poruszający melodramat, wyraziści bohaterowie. To także wiele sugestywnie zrealizowanych scen, błyskotliwe dialogi i dobrze wygrane wątki historyczne w tle. Klasą popisali się aktorzy, szczególnie Halle Berry, Patricia Clarkson i Danny Glover. Image Award dla Halle Berry i Danny’ego Glovera.

(Cure, The) dramat, USA, 1995, 94 min., kolor. Reżyseria: Peter Horton. Obsada: Brad Renfro, Aeryk Egan, Delphine French, Mona Powell, Andrew Broder, Jeremy Howard, Joseph Mazzello, Annabella Sciorra, Diana Scarwid, Rosemary Corman, Mychael T. Rambo, David Alan Smith, Geoffrey Delia Jurek, Fran Korba, John Carroll Lynch. Peter Horton to człowiek wielu talentów. Aktor, producent i reżyser jest również absolwentem wydziału muzyki Uniwersytetu Kalifornijskiego i wielbicielem gry na pianinie. Jako reżyser kręcił przede wszystkim seriale telewizyjne, jednak ma na swoim koncie pełnometrażową "Wyprawę po życie". Film, który nie powinien nikogo pozostawić obojętnym. Dexter jest 11-letnim chłopcem mieszkającym z rodziną w Minnesocie. Niestety jest wyobcowany ze środowiska rówieśników, gdyż kilka lat wcześniej podczas transfuzji krwi został zarażony HIV. Pewnego dnia jego sąsiadem zostaje niewiele starszy Erik. Chłopiec przeprowadził się właśnie wraz z samotnie go wychowującą mamą. Erik ma problemy adaptacyjne w szkole, koledzy nie chcą się z nim zadawać, bo jest nowy i ma obcy akcent. Osamotniony, nie znajdując pomocy ze strony zamkniętej w sobie, despotycznej matki, poznaje Dextera. Ten dzień zmienia życie bohaterów. Chłopcy od razu zostają przyjaciółmi i spędzają ze sobą mnóstwo czasu. Nawet rodzina Dextera, szczególnie mama Linda, zaczyna traktować Erika jak członka rodziny. Ten jednak cały czas myśli o chorobie przyjaciela. Gdy pewnego dnia przeczyta w gazecie o lekarzu, który podobno wynalazł lek na AIDS, podejmuje karkołomną decyzję. Postanawia wraz z Dexterem ruszyć pontonem rzeką Missisipi, aby dotrzeć do Nowego Orleanu i odnaleźć lekarza. Poruszający film o sprawach najważniejszych. Historia niezwykłej przyjaźni dwójki chłopców. Przyjaźni, która przełamuje ograniczenia wieku i dziecięcego pojmowania świata, pozwala znaleźć oparcie w najtrudniejszych chwilach związanych z chorobą. "Wyprawa po życie" to jednocześnie wnikliwy portret przyspieszonego dojrzewania, stawania twarzą w twarz z problemami, które często przerastają ludzi dorosłych. Poszukiwanie lekarstwa okazuje się nie tylko tytułową wyprawą po życie, lecz także prawdziwym sprawdzianem przyjaźni i oddania.Siłę emocjonalnego wyrazu podkreślają znakomite kreacje aktorskie, szczególnie pary głównych bohaterów,Brada Renfro jako Erika i Josepha Mazzello jako Dextera. Obraz Hortona nie serwuje łatwych i pocieszających rozwiązań, lecz daje rzecz często niezbędną do walki z taką chorobą jak AIDS-wiarę w drugiego człowieka. Nagroda na holenderskim festiwalu Cinekid i amerykańskie wyróżnienie YoungStar Award dla Brada Renfro., sezon:dramat, USA, 1995, 94 min., kolor. Reżyseria: Peter Horton. Obsada: Brad Renfro, Aeryk Egan, Delphine French, Mona Powell, Andrew Broder, Jeremy Howard, Joseph Mazzello, Annabella Sciorra, Diana Scarwid, Rosemary Corman, Mychael T. Rambo, David Alan Smith, Geoffrey Delia Jurek, Fran Korba, John Carroll Lynch. Peter Horton to człowiek wielu talentów. Aktor, producent i reżyser jest również absolwentem wydziału muzyki Uniwersytetu Kalifornijskiego i wielbicielem gry na pianinie. Jako reżyser kręcił przede wszystkim seriale telewizyjne, jednak ma na swoim koncie pełnometrażową "Wyprawę po życie". Film, który nie powinien nikogo pozostawić obojętnym. Dexter jest 11-letnim chłopcem mieszkającym z rodziną w Minnesocie. Niestety jest wyobcowany ze środowiska rówieśników, gdyż kilka lat wcześniej podczas transfuzji krwi został zarażony HIV. Pewnego dnia jego sąsiadem zostaje niewiele starszy Erik. Chłopiec przeprowadził się właśnie wraz z samotnie go wychowującą mamą. Erik ma problemy adaptacyjne w szkole, koledzy nie chcą się z nim zadawać, bo jest nowy i ma obcy akcent. Osamotniony, nie znajdując pomocy ze strony zamkniętej w sobie, despotycznej matki, poznaje Dextera. Ten dzień zmienia życie bohaterów. Chłopcy od razu zostają przyjaciółmi i spędzają ze sobą mnóstwo czasu. Nawet rodzina Dextera, szczególnie mama Linda, zaczyna traktować Erika jak członka rodziny. Ten jednak cały czas myśli o chorobie przyjaciela. Gdy pewnego dnia przeczyta w gazecie o lekarzu, który podobno wynalazł lek na AIDS, podejmuje karkołomną decyzję. Postanawia wraz z Dexterem ruszyć pontonem rzeką Missisipi, aby dotrzeć do Nowego Orleanu i odnaleźć lekarza. Poruszający film o sprawach najważniejszych. Historia niezwykłej przyjaźni dwójki chłopców. Przyjaźni, która przełamuje ograniczenia wieku i dziecięcego pojmowania świata, pozwala znaleźć oparcie w najtrudniejszych chwilach związanych z chorobą. "Wyprawa po życie" to jednocześnie wnikliwy portret przyspieszonego dojrzewania, stawania twarzą w twarz z problemami, które często przerastają ludzi dorosłych. Poszukiwanie lekarstwa okazuje się nie tylko tytułową wyprawą po życie, lecz także prawdziwym sprawdzianem przyjaźni i oddania.Siłę emocjonalnego wyrazu podkreślają znakomite kreacje aktorskie, szczególnie pary głównych bohaterów,Brada Renfro jako Erika i Josepha Mazzello jako Dextera. Obraz Hortona nie serwuje łatwych i pocieszających rozwiązań, lecz daje rzecz często niezbędną do walki z taką chorobą jak AIDS-wiarę w drugiego człowieka. Nagroda na holenderskim festiwalu Cinekid i amerykańskie wyróżnienie YoungStar Award dla Brada Renfro.

(Young Winston) biograficzny, Wlk. Brytania / USA, 1972, 137 min., kolor. Reżyseria: Richard Attenborough. Obsada: Robert Shaw, Anne Bancroft, Simon Ward, Jack Hawkins, Ian Holm, Anthony Hopkins, Patrick Magee, Edward Woodward, John Mills, Peter Cellier, Ronald Hines, Raymond Huntley, Russell Lewis, Pat Heywood, Laurence Naismith. Na temat swojego drugiego pełnometrażowego filmu Richard Attenborough, znany również jako aktor i producent, wybrał raczej nieoczekiwaną historię. Debiut twórcy był filmem o antywojennej wymowie, a teraz Attenborough postanowił zgłębić młodość Winstona Churchilla, wielkiego angielskiego polityka. Polityka, który przecież do wojny przystąpił. W serii retrospekcji (głos z offu starszego już Churchilla) poznajemy dzieciństwo, dorastanie i młodość przyszłego męża stanu. Opowieść cofa się do roku, gdy 7-letni Winston zostaje wysłany do szkoły publicznej. Dalej widzimy kolejne, ważkie epizody z życia młodzieńca. Podróże z rodzicami, epizod wojenny w Sudanie czy praca korespondenta wojennego. Opowieść urywa się, gdy 27-letni bohater po raz pierwszy w życiu dostaje się do Izby Gmin. Wielka kariera stoi przed nim otworem. Scenariusz Carla Foremana, oparty na pamiętnikach Churchilla, stanowił znakomity punkt wyjścia. Attenborough postanowił połączyć wątki stricte biograficzne z estetyką filmu przygodowego, skupiając się na licznych wyprawach i podróżach przyszłego polityka. Epicki rozmach nie przeszkadza jednak śledzić rozwoju młodego Winstona, dojrzewania psychicznego, ideowego i politycznego. Obraz znakomicie oddaje ducha czasów, przywołując okoliczności historyczne czy obyczajowe. Attenborough zawsze miał rękę do prowadzenia aktorów. Nie zawodzi i tym razem, czego świetnym przykładem jest kreacja Simona Warda oraz cała plejada znakomitych angielskich aktorów w rolach drugoplanowych.Dodatkowymi atutami są muzyka, a także zdjęcia autorstwa Gerry'ego Turpina. Za kostiumy nagrodę BAFTA i nominację do Oscara zdobył Anthony Mendleson, zaś Carla Foremana nagrodzili brytyjscy scenarzyści., sezon:biograficzny, Wlk. Brytania / USA, 1972, 137 min., kolor. Reżyseria: Richard Attenborough. Obsada: Robert Shaw, Anne Bancroft, Simon Ward, Jack Hawkins, Ian Holm, Anthony Hopkins, Patrick Magee, Edward Woodward, John Mills, Peter Cellier, Ronald Hines, Raymond Huntley, Russell Lewis, Pat Heywood, Laurence Naismith. Na temat swojego drugiego pełnometrażowego filmu Richard Attenborough, znany również jako aktor i producent, wybrał raczej nieoczekiwaną historię. Debiut twórcy był filmem o antywojennej wymowie, a teraz Attenborough postanowił zgłębić młodość Winstona Churchilla, wielkiego angielskiego polityka. Polityka, który przecież do wojny przystąpił. W serii retrospekcji (głos z offu starszego już Churchilla) poznajemy dzieciństwo, dorastanie i młodość przyszłego męża stanu. Opowieść cofa się do roku, gdy 7-letni Winston zostaje wysłany do szkoły publicznej. Dalej widzimy kolejne, ważkie epizody z życia młodzieńca. Podróże z rodzicami, epizod wojenny w Sudanie czy praca korespondenta wojennego. Opowieść urywa się, gdy 27-letni bohater po raz pierwszy w życiu dostaje się do Izby Gmin. Wielka kariera stoi przed nim otworem. Scenariusz Carla Foremana, oparty na pamiętnikach Churchilla, stanowił znakomity punkt wyjścia. Attenborough postanowił połączyć wątki stricte biograficzne z estetyką filmu przygodowego, skupiając się na licznych wyprawach i podróżach przyszłego polityka. Epicki rozmach nie przeszkadza jednak śledzić rozwoju młodego Winstona, dojrzewania psychicznego, ideowego i politycznego. Obraz znakomicie oddaje ducha czasów, przywołując okoliczności historyczne czy obyczajowe. Attenborough zawsze miał rękę do prowadzenia aktorów. Nie zawodzi i tym razem, czego świetnym przykładem jest kreacja Simona Warda oraz cała plejada znakomitych angielskich aktorów w rolach drugoplanowych.Dodatkowymi atutami są muzyka, a także zdjęcia autorstwa Gerry'ego Turpina. Za kostiumy nagrodę BAFTA i nominację do Oscara zdobył Anthony Mendleson, zaś Carla Foremana nagrodzili brytyjscy scenarzyści.

(Natural, The) dramat, USA, 1984, 132 min., kolor. Reżyseria: Barry Levinson. Obsada: Robert Redford, Glenn Close, Kim Basinger, Wilford Brimley, Barbara Hershey, Robert Prosky, Richard Farnsworth, Joe Don Baker, John Finnegan, Alan Fudge, Paul Sullivan Jr., Rachel Hall, Robert Rich III, Michael Madsen, Jon Van Ness, Robert Duvall. Barry Levinson, po ciepło przyjętym debiucie Diner, sięga po tematykę stricte amerykańską. Na podstawie pierwszej powieści Bernarda Malamuda kręci błyskotliwy film dziejący się w środowisku graczy w baseball. Ten niemalże sport narodowy w USA, mało popularny w Europie, okazuje się ciekawym punktem wyjścia dla reżysera, który traktuje go jako metaforę amerykańskiego społeczeństwa i mitów, którymi żyje. Lata 30. Roy Hobbs już od dzieciństwa marzy o sportowej karierze. Chłopak wykazuje duży talent i niebawem baseball staje się jego całym życiem. Roy wzbudza coraz większe zainteresowanie, a jego umiejętności zaczynają zadziwiać nawet największych fachowców. Wielka kariera stoi przed nim otworem. Niestety Roy wikła się w dziwaczny romans ze starszą kobietą. Dochodzi do tragedii. W jednym z pokoi hotelowych bohater zostaje postrzelony, a tajemnicza kobieta znika. Roy jest wstrząśnięty i postanawia wycofać się z czynnego uprawiania sportu. Mijają lata. Trzydziestoletni Roy szuka swojego miejsca w życiu. Niespodziewanie pojawia się szansa na powrót do baseballu. Miejscowa drużyna ma szansę na dobry wynik, lecz dopiero pomoc Roya okaże się prawdziwym przełomem. Intrygujący obraz, uważany za najlepszy film o baseballu, jest jednocześnie opowieścią o poszukiwaniu siebie, przełamywaniu barier i ograniczeń. Levinson serwuje rodzaj współczesnej baśni, a uważni obserwatorzy doszukiwali się w postaci głównego bohatera śladów legend arturiańskich (umiejętności Roya momentami wydają się nadprzyrodzone). Baseball jest dla twórców papierkiem lakmusowym amerykańskiego społeczeństwa, jego marzeń, aspiracji, a także podejścia do życia. Postać Roya to figura człowieka typowego dla tzw. american dream. Wychodząc od dzieciństwa na farmie, poprzez własną determinację i talent, bohater osiąga sukces, sukces opłacony ogromnym wysiłkiem i licznymi wyrzeczeniami. Siłą filmu Levinsona jest staranna realizacja. Znakomite, barwne dialogi, ciekawe zdjęcia Caleba Deschanela i muzyka Randy Newmana idealnie ze sobą współgrają. Niewątpliwą ozdobą są kreacje aktorskie, szczególnie Roberta Redforda, który wcielił się w pełnokrwistego, niejednoznacznego bohatera. Pomocna okazała się przeszłość aktora, który w młodości próbował swych sił w szkolnym zespole baseballowym. Cztery nominacje do Oscara, a także japońskie wyróżnienie Hochi Film Award., sezon:dramat, USA, 1984, 132 min., kolor. Reżyseria: Barry Levinson. Obsada: Robert Redford, Glenn Close, Kim Basinger, Wilford Brimley, Barbara Hershey, Robert Prosky, Richard Farnsworth, Joe Don Baker, John Finnegan, Alan Fudge, Paul Sullivan Jr., Rachel Hall, Robert Rich III, Michael Madsen, Jon Van Ness, Robert Duvall. Barry Levinson, po ciepło przyjętym debiucie Diner, sięga po tematykę stricte amerykańską. Na podstawie pierwszej powieści Bernarda Malamuda kręci błyskotliwy film dziejący się w środowisku graczy w baseball. Ten niemalże sport narodowy w USA, mało popularny w Europie, okazuje się ciekawym punktem wyjścia dla reżysera, który traktuje go jako metaforę amerykańskiego społeczeństwa i mitów, którymi żyje. Lata 30. Roy Hobbs już od dzieciństwa marzy o sportowej karierze. Chłopak wykazuje duży talent i niebawem baseball staje się jego całym życiem. Roy wzbudza coraz większe zainteresowanie, a jego umiejętności zaczynają zadziwiać nawet największych fachowców. Wielka kariera stoi przed nim otworem. Niestety Roy wikła się w dziwaczny romans ze starszą kobietą. Dochodzi do tragedii. W jednym z pokoi hotelowych bohater zostaje postrzelony, a tajemnicza kobieta znika. Roy jest wstrząśnięty i postanawia wycofać się z czynnego uprawiania sportu. Mijają lata. Trzydziestoletni Roy szuka swojego miejsca w życiu. Niespodziewanie pojawia się szansa na powrót do baseballu. Miejscowa drużyna ma szansę na dobry wynik, lecz dopiero pomoc Roya okaże się prawdziwym przełomem. Intrygujący obraz, uważany za najlepszy film o baseballu, jest jednocześnie opowieścią o poszukiwaniu siebie, przełamywaniu barier i ograniczeń. Levinson serwuje rodzaj współczesnej baśni, a uważni obserwatorzy doszukiwali się w postaci głównego bohatera śladów legend arturiańskich (umiejętności Roya momentami wydają się nadprzyrodzone). Baseball jest dla twórców papierkiem lakmusowym amerykańskiego społeczeństwa, jego marzeń, aspiracji, a także podejścia do życia. Postać Roya to figura człowieka typowego dla tzw. american dream. Wychodząc od dzieciństwa na farmie, poprzez własną determinację i talent, bohater osiąga sukces, sukces opłacony ogromnym wysiłkiem i licznymi wyrzeczeniami. Siłą filmu Levinsona jest staranna realizacja. Znakomite, barwne dialogi, ciekawe zdjęcia Caleba Deschanela i muzyka Randy Newmana idealnie ze sobą współgrają. Niewątpliwą ozdobą są kreacje aktorskie, szczególnie Roberta Redforda, który wcielił się w pełnokrwistego, niejednoznacznego bohatera. Pomocna okazała się przeszłość aktora, który w młodości próbował swych sił w szkolnym zespole baseballowym. Cztery nominacje do Oscara, a także japońskie wyróżnienie Hochi Film Award.

Batman Forever

Akcja, Fantasy
produkcja: USA
Zadaj mi zagadkę, a zabiorę Cię w niezwykłą podróż na skrzydłach nietoperza! Val Kilmer (Batman), Tommy Lee Jones (Dwie Twarze), Jim Carrey (C (...)

Oczy szeroko zamknięte

Dramat, Erotyk, Obyczajowy
produkcja: USA

(In nome del papa re) dramat, Włochy, 1977, 102 min., kolor. Reżyseria: Luigi Magni. Obsada: Nino Manfredi, Danilo Mattei, Carmen Scarpitta, Giovannella Grifeo, Carlo Bagno, Gabriella Giacobbe, Ettore Manni, Salvo Randone, Luigi Basagaluppi, Rosalino Cellamare, Camillo Milli, Renata Zamengo, Nino Dal Fabbro, Giovanni Rovini. Półwysep Apeniński, 1867. Do granic Rzymu zbliża się Garibaldi z rewolucją, która doprowadzi do zjednoczenia Włoch i ograniczenia władzy Kościoła. Colombo jest starzejącym się sędzią papieskim, który często uczestniczy w brutalnych procesach "innowierców". Cyniczny i twardo stąpający po ziemi zauważa, że czas wielkości papieża mija, a wspomnienia własnego udziału w bezlitosnych "rządach dusz" zaczynają targać sumieniem. Colombo chce zrezygnować ze służby, jednak dociera do niego zła wiadomość. W więzieniu, wraz z kompanami, zostaje osadzony syn Colombo, Cesare, ideologiczny rewolucjonista, którego sędzia nie widział od lat. Synowi grozi kara śmierci, lecz zabiegi wpływowego ojca mogą pomóc ujść Cesare z życiem. Jednak młodzieniec chce wykonania kary, bo honor nie pozwala mu opuścić skazanych współbraci. Osadzona w burzliwych czasach rodzącej się włoskiej państwowości opowieść o spotkaniu po latach ojca i syna. Spotkania w dramatycznych okolicznościach, gdyż chodzi o życie młodego chłopaka. Dwójkę bohaterów zdaje się dzielić bardzo wiele, zaś łączyć tylko więzy rodzinne. Zasadnicze różnice światopoglądowe i ideologiczne, odmienność temperamentów i bolesna przeszłość wydają się budować tamę niezrozumienia, lecz rodzicielska miłość będzie zaskoczeniem nawet dla zmęczonego życiem Colombo. Historia uniwersalna, lecz również znakomicie osadzona w realiach epoki. Oryginalna architektura, bogactwo wnętrz i kostiumów zostało docenione nagrodami za scenografię, a kreacje doświadczonego, nieżyjącego już Nino Manfrediego idrugoplanowa Carla Bagno zdobyły wyróżnienia włoskich krytyków filmowych. Interesujące, barwne widowisko z wielką historią w tle, mówiące jednocześnie o rzeczach fundamentalnych, takich jak sprawiedliwość, miłość czy sumienie., sezon:dramat, Włochy, 1977, 102 min., kolor. Reżyseria: Luigi Magni. Obsada: Nino Manfredi, Danilo Mattei, Carmen Scarpitta, Giovannella Grifeo, Carlo Bagno, Gabriella Giacobbe, Ettore Manni, Salvo Randone, Luigi Basagaluppi, Rosalino Cellamare, Camillo Milli, Renata Zamengo, Nino Dal Fabbro, Giovanni Rovini. Półwysep Apeniński, 1867. Do granic Rzymu zbliża się Garibaldi z rewolucją, która doprowadzi do zjednoczenia Włoch i ograniczenia władzy Kościoła. Colombo jest starzejącym się sędzią papieskim, który często uczestniczy w brutalnych procesach "innowierców". Cyniczny i twardo stąpający po ziemi zauważa, że czas wielkości papieża mija, a wspomnienia własnego udziału w bezlitosnych "rządach dusz" zaczynają targać sumieniem. Colombo chce zrezygnować ze służby, jednak dociera do niego zła wiadomość. W więzieniu, wraz z kompanami, zostaje osadzony syn Colombo, Cesare, ideologiczny rewolucjonista, którego sędzia nie widział od lat. Synowi grozi kara śmierci, lecz zabiegi wpływowego ojca mogą pomóc ujść Cesare z życiem. Jednak młodzieniec chce wykonania kary, bo honor nie pozwala mu opuścić skazanych współbraci. Osadzona w burzliwych czasach rodzącej się włoskiej państwowości opowieść o spotkaniu po latach ojca i syna. Spotkania w dramatycznych okolicznościach, gdyż chodzi o życie młodego chłopaka. Dwójkę bohaterów zdaje się dzielić bardzo wiele, zaś łączyć tylko więzy rodzinne. Zasadnicze różnice światopoglądowe i ideologiczne, odmienność temperamentów i bolesna przeszłość wydają się budować tamę niezrozumienia, lecz rodzicielska miłość będzie zaskoczeniem nawet dla zmęczonego życiem Colombo. Historia uniwersalna, lecz również znakomicie osadzona w realiach epoki. Oryginalna architektura, bogactwo wnętrz i kostiumów zostało docenione nagrodami za scenografię, a kreacje doświadczonego, nieżyjącego już Nino Manfrediego idrugoplanowa Carla Bagno zdobyły wyróżnienia włoskich krytyków filmowych. Interesujące, barwne widowisko z wielką historią w tle, mówiące jednocześnie o rzeczach fundamentalnych, takich jak sprawiedliwość, miłość czy sumienie.

Powrót do domu

Dramat
produkcja: USA