Program tv Zone Europa Dziś

Batman i Robin

Akcja, Fantasy
produkcja: USA
Kolejne przygody obrońcy Gotham City - Batmana - oraz jego wiernego sprzymierzeńca, Robina. Tym razem dołącza do nich odważna Batgirl. Z pomocą(...)

Zwolnienie warunkowe

Dramat, Kryminał
produkcja: USA
Max Dembo, złodziej-recydywista, wychodzi po 6 latach z więzienia. Jest na zwolnieniu warunkowym i otrzymuje opiekę policyjnego kuratora, Earla Fra (...)

(Planet Terror) sensacyjny, USA, 2007, 98 min., kolor. Reżyseria: Robert Rodriguez. Obsada: Rose McGowan, Freddy Rodríguez, Josh Brolin, Marley Shelton, Jeff Fahey, Michael Biehn, Rebel Rodriguez, Bruce Willis, Naveen Andrews, Julio Oscar Mechoso, Stacy Ferguson, Nicky Katt, Hung Nguyen, Cecilia Conti, Tommy Nix. Grindhouse: Planet Terror to druga część projektu Tarantino i Rodrigueza, który w założeniu ma być hołdem oddanym kinu klasy B i tanim produkcjom wyświetlanym w kinach samochodowych lat 60. i 70. Robert Rodriguez znakomicie odnajduje się w takiej stylistyce, wszak ma na swoim koncie takie obrazy jak Od zmierzchu do świtu czy Desperado, filmy, które otwarcie bawią się kliszami kina rozrywkowego. Jesteśmy w stanie Teksas. Na małe miasteczko spada mrożąca krew w żyłach zaraza. W pobliskiej bazie wojskowej wskutek tajemniczych eksperymentów dochodzi do niekontrolowanego wycieku gazu. Nad miasteczkiem pojawia się złowroga chmura, która okaże się śmiertelnym zagrożeniem. Gaz zamienia mieszkańców w krwiożercze zombie, które atakują zdrową resztę społeczności. William i Dakota, małżeństwo lekarzy, stara się opanować epidemię, lecz zarażonych przybywa w zastraszającym tempie. Dochodzi do brutalnych morderstw, a ocaleni muszą walczyć o przetrwanie. Grupa ludzi pod przywództwem szeryfa Hague’a, striptizerki Cherry Darling i jej „byłego”, mechanika Wraya, próbuje wydostać się z oblężonego miasta. Film Rodrigueza kpi sobie z wszelkich reguł gatunkowych i przyzwyczajeń widza. Posługując się kliszami (horror, gore, thriller, melodramat) doprowadza je do granic absurdu, bawiąc się przekraczaniem granic – również dobrego smaku. Przez ekran paradują hordy zombie, które sieją prawdziwe spustoszenie. Leją się hektolitry krwi, co chwila ktoś ginie pozbawiony głowy lub wnętrzności. Fabuła (momentami absurdalna i całkowicie nielogiczna) jest tylko przyczynkiem do ekranowej „jazdy” twórców. Eksponowanie przemocy, brutalności może nie przypaść do gustu wszystkim, lecz trzeba zdawać sobie sprawę z przyjętej przez Rodrigueza konwencji. Reżyser parafrazuje klasykę B-movies i nietrudno odnaleźć odniesienia do Martwego zła, Nocy żywych trupów czy Inwazji porywaczy ciał. Całość ma charakter pastiszowej, brutalnej w formie zabawy, korzystającej z całego wachlarza filmowych toposów. Postacie są wyraziste, akcja toczy się w szalonym tempie, a brak umiaru w epatowaniu przemocą staje się swoistą strategią. Na uwagę zasługuje znakomicie dobrana przez samego reżysera muzyka, a także udział gwiazd w rolach epizodycznych (Bruce Willis, Quentin Tarantino). Propozycja dla miłośników talentu Rodrigueza oraz widzów szukających w kinie ekstremalnych wrażeń (z obowiązkowym przymrużeniem oka)., sezon:sensacyjny, USA, 2007, 98 min., kolor. Reżyseria: Robert Rodriguez. Obsada: Rose McGowan, Freddy Rodríguez, Josh Brolin, Marley Shelton, Jeff Fahey, Michael Biehn, Rebel Rodriguez, Bruce Willis, Naveen Andrews, Julio Oscar Mechoso, Stacy Ferguson, Nicky Katt, Hung Nguyen, Cecilia Conti, Tommy Nix. Grindhouse: Planet Terror to druga część projektu Tarantino i Rodrigueza, który w założeniu ma być hołdem oddanym kinu klasy B i tanim produkcjom wyświetlanym w kinach samochodowych lat 60. i 70. Robert Rodriguez znakomicie odnajduje się w takiej stylistyce, wszak ma na swoim koncie takie obrazy jak Od zmierzchu do świtu czy Desperado, filmy, które otwarcie bawią się kliszami kina rozrywkowego. Jesteśmy w stanie Teksas. Na małe miasteczko spada mrożąca krew w żyłach zaraza. W pobliskiej bazie wojskowej wskutek tajemniczych eksperymentów dochodzi do niekontrolowanego wycieku gazu. Nad miasteczkiem pojawia się złowroga chmura, która okaże się śmiertelnym zagrożeniem. Gaz zamienia mieszkańców w krwiożercze zombie, które atakują zdrową resztę społeczności. William i Dakota, małżeństwo lekarzy, stara się opanować epidemię, lecz zarażonych przybywa w zastraszającym tempie. Dochodzi do brutalnych morderstw, a ocaleni muszą walczyć o przetrwanie. Grupa ludzi pod przywództwem szeryfa Hague’a, striptizerki Cherry Darling i jej „byłego”, mechanika Wraya, próbuje wydostać się z oblężonego miasta. Film Rodrigueza kpi sobie z wszelkich reguł gatunkowych i przyzwyczajeń widza. Posługując się kliszami (horror, gore, thriller, melodramat) doprowadza je do granic absurdu, bawiąc się przekraczaniem granic – również dobrego smaku. Przez ekran paradują hordy zombie, które sieją prawdziwe spustoszenie. Leją się hektolitry krwi, co chwila ktoś ginie pozbawiony głowy lub wnętrzności. Fabuła (momentami absurdalna i całkowicie nielogiczna) jest tylko przyczynkiem do ekranowej „jazdy” twórców. Eksponowanie przemocy, brutalności może nie przypaść do gustu wszystkim, lecz trzeba zdawać sobie sprawę z przyjętej przez Rodrigueza konwencji. Reżyser parafrazuje klasykę B-movies i nietrudno odnaleźć odniesienia do Martwego zła, Nocy żywych trupów czy Inwazji porywaczy ciał. Całość ma charakter pastiszowej, brutalnej w formie zabawy, korzystającej z całego wachlarza filmowych toposów. Postacie są wyraziste, akcja toczy się w szalonym tempie, a brak umiaru w epatowaniu przemocą staje się swoistą strategią. Na uwagę zasługuje znakomicie dobrana przez samego reżysera muzyka, a także udział gwiazd w rolach epizodycznych (Bruce Willis, Quentin Tarantino). Propozycja dla miłośników talentu Rodrigueza oraz widzów szukających w kinie ekstremalnych wrażeń (z obowiązkowym przymrużeniem oka).

(Cat on a Hot Tin Roof) dramat, USA, 1958, 104 min., kolor. Reżyseria: Richard Brooks. Obsada: Elizabeth Taylor, Paul Newman, Burl Ives, Jack Carson, Judith Anderson, Madeleine Sherwood, Larry Gates, Vaughn Taylor. Harvey 'Big Daddy' Pollitt jest bogatym plantatorem bawełny w stanie Missisipi. Wychodzi po badaniach ze szpitala, podejrzewając, iż lekarze nie powiedzieli mu całej prawdy. Mężczyzna przeczuwa, że pozostało mu już niewiele życia i zamierza swoje 65. urodziny spędzić z rodziną. Na uroczystość przybywa dwóch synów z rodzinami. Starszy, Gooper, bezgranicznie oddany charyzmatycznemu ojcu, posiada pięcioro hałaśliwych dzieciaków i żonę, której jedynym pragnieniem jest przejęcie rodzinnego majątku. Młodszy – Brick – pogrążony jest w depresji, topiąc smutki w morzu alkoholu. Jest załamany samobójczą śmiercią przyjaciela, o którą pośrednio obwinia żonę, Maggie. Piękna kobieta kocha Bricka miłością bezwarunkową i za wszelką cenę stara się odzyskać uczucia męża. Urodzinowe spotkanie zamienia się powoli w psychodramę. Między członkami rodziny Pollittów wybuchają dawno skrywane urazy i pretensje, a emocje odsłaniają prawdziwą motywację bohaterów. Richard Brooks to reżyser znany z ręki do adaptacji wielkiej literatury. Kotka na gorącym blaszanym dachu to przeniesienie na ekran dramatu wybitnego Tennessee Williamsa. Realizacja, która przeszła do historii kina jako jedna z najlepszych adaptacji twórczości amerykańskiego dramaturga. Reżyser precyzyjnie łączy elementy rodzinnej psychodramy, melodramatu i sarkastycznej, gorzkiej komedii. Wciąga powoli w historię, budując sugestywną atmosferę gęstniejącą z każdą minutą. Podczas urodzin seniora rodu z uczestników spadają maski, odsłaniając rozkład rodziny, a także ogrom wzajemnych pretensji i skrywanych urazów. Hipokryzja miesza się ze skrywanymi neurozami, żądza pieniądza z emocjonalną pustką, paniczne poszukiwanie bliskości z atrofią uczuć. Akcja jest wielowątkowa, często pełna niedomówień i seksualnego napięcia. Każda z postaci jest znakomicie zarysowana psychologicznie, przenosząc obraz Brooksa na poziom uniwersalnej przypowieści. Aktorstwo jest najwyższej próby, również w rolach drugoplanowych. Jedną ze swych najwybitniejszych kreacji stworzyła Elizabeth Taylor jako Maggie, tytułowa kotka, a partnerujący jej Paul Newman jako Brick wypada olśniewająco. Richard Brooks zrezygnował, również z powodów cenzuralnych,z jawnego wątku homoseksualizmu Bricka, przemycając delikatne aluzje w błyskotliwych dialogach. Kotka na gorącym, blaszanym dachu to kino nie tracące swej wyrazistości mimo upływu czasu. Sześć nominacji do Oscara i nagroda Golden Laurel dla Elizabeth Taylor., sezon:dramat, USA, 1958, 104 min., kolor. Reżyseria: Richard Brooks. Obsada: Elizabeth Taylor, Paul Newman, Burl Ives, Jack Carson, Judith Anderson, Madeleine Sherwood, Larry Gates, Vaughn Taylor. Harvey 'Big Daddy' Pollitt jest bogatym plantatorem bawełny w stanie Missisipi. Wychodzi po badaniach ze szpitala, podejrzewając, iż lekarze nie powiedzieli mu całej prawdy. Mężczyzna przeczuwa, że pozostało mu już niewiele życia i zamierza swoje 65. urodziny spędzić z rodziną. Na uroczystość przybywa dwóch synów z rodzinami. Starszy, Gooper, bezgranicznie oddany charyzmatycznemu ojcu, posiada pięcioro hałaśliwych dzieciaków i żonę, której jedynym pragnieniem jest przejęcie rodzinnego majątku. Młodszy – Brick – pogrążony jest w depresji, topiąc smutki w morzu alkoholu. Jest załamany samobójczą śmiercią przyjaciela, o którą pośrednio obwinia żonę, Maggie. Piękna kobieta kocha Bricka miłością bezwarunkową i za wszelką cenę stara się odzyskać uczucia męża. Urodzinowe spotkanie zamienia się powoli w psychodramę. Między członkami rodziny Pollittów wybuchają dawno skrywane urazy i pretensje, a emocje odsłaniają prawdziwą motywację bohaterów. Richard Brooks to reżyser znany z ręki do adaptacji wielkiej literatury. Kotka na gorącym blaszanym dachu to przeniesienie na ekran dramatu wybitnego Tennessee Williamsa. Realizacja, która przeszła do historii kina jako jedna z najlepszych adaptacji twórczości amerykańskiego dramaturga. Reżyser precyzyjnie łączy elementy rodzinnej psychodramy, melodramatu i sarkastycznej, gorzkiej komedii. Wciąga powoli w historię, budując sugestywną atmosferę gęstniejącą z każdą minutą. Podczas urodzin seniora rodu z uczestników spadają maski, odsłaniając rozkład rodziny, a także ogrom wzajemnych pretensji i skrywanych urazów. Hipokryzja miesza się ze skrywanymi neurozami, żądza pieniądza z emocjonalną pustką, paniczne poszukiwanie bliskości z atrofią uczuć. Akcja jest wielowątkowa, często pełna niedomówień i seksualnego napięcia. Każda z postaci jest znakomicie zarysowana psychologicznie, przenosząc obraz Brooksa na poziom uniwersalnej przypowieści. Aktorstwo jest najwyższej próby, również w rolach drugoplanowych. Jedną ze swych najwybitniejszych kreacji stworzyła Elizabeth Taylor jako Maggie, tytułowa kotka, a partnerujący jej Paul Newman jako Brick wypada olśniewająco. Richard Brooks zrezygnował, również z powodów cenzuralnych,z jawnego wątku homoseksualizmu Bricka, przemycając delikatne aluzje w błyskotliwych dialogach. Kotka na gorącym, blaszanym dachu to kino nie tracące swej wyrazistości mimo upływu czasu. Sześć nominacji do Oscara i nagroda Golden Laurel dla Elizabeth Taylor.

Ucieczka od życia

Dramat, Komedia
produkcja: USA